π. Ἀνδρέας Οὐστιουζάνιν
Διήγηση γιὰ τὰ ἀληθινὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν στὴν πόλη Μπαρναοὺλ στὴν Κλαυδία Οὐστιουζάνινα τὸ 1964. Ἡ διήγηση τῆς Κ. Ν. Οὐστιουζάνινα καταγράφηκε λέξη πρὸς λέξη ἀπὸ τὸν γιό της, τὸν πρωτοπρεσβύτερο Ἀνδρέα Οὐστιουζάνιν. – Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριστοῦ Πατριάρχη Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας Ἀλεξίου Β΄.
.jfif)
Αὐτὸ τὸ ἐκπληκτικὸ περιστατικό δὲν διέλαθε τῆς προσοχῆς τοῦ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ, ὁ ὁποῖος τὸ ἐξετάζει διεξοδικὰ στὸ ἐμβληματικὸ βιβλίο του «Ἡ Ψυχὴ μετὰ τὸν Θάνατο». Ὁ π. Σεραφεὶμ ἐντάσσει τὴν ἐμπειρία τῆς Κλαύδιας σὲ μία συστηματικὴ ἀντιπαραβολὴ μεταξὺ τῶν σύγχρονων ἐρευνῶν γιὰ τὶς μεταθανάτιες ἐμπειρίες (NDE) καὶ τῆς γνήσιας πατερικῆς διδασκαλίας.
Στὸ ἐν λόγῳ σύγγραμμα, ὁ π. Σεραφεὶμ ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ περίπτωση τῆς Κλαύδιας διαθέτει μία «πνευματικὴ ποιότητα» ποὺ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὶς κοσμικὲς ἀφηγήσεις. Ἐνῶ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι περιγράφουν ἁπλῶς εὐχάριστα συναισθήματα, ἡ Κλαύδια περιέγραψε μὲ λεπτομέρεια τὴν κρίση τῆς ψυχῆς καὶ τὴν παρουσία τῆς Παναγίας, στοιχεῖα ποὺ γιὰ τὸν Ρόουζ ἀποτελοῦν ἀπόδειξη ὅτι ἡ ἐμπειρία της δὲν ἦταν προϊόν ὑποβολῆς, ἀλλὰ μία πραγματικὴ πνευματικὴ ἀποκάλυψη.
Ὁ π. Σεραφεὶμ ἐπισημαίνει ὅτι οἱ περιγραφές, ὅπως οἱ «δωδεκάδες σκάλες» ἢ ἡ «κοτσίδα» ποὺ ἀναφέρει ἡ Κλαύδια, εἶναι ἀνθρώπινες προσπάθειες νὰ περιγραφεῖ τὸ ἄρρητο. Τονίζει ὅτι αὐτὰ τὰ στοιχεῖα δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμβάνονται ὡς μία κυριολεκτικὴ γεωγραφία τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ ὡς πνευματικὰ σύμβολα ποὺ ἔγιναν κατανοητὰ ἀπὸ τὴν Κλαύδια μὲ βάση τὶς δικές της προσλαμβάνουσες παραστάσεις, ὥστε νὰ μπορέσει ὁ νοῦς της νὰ διαχειριστεῖ τὸ ὑπερβατικό.
Ὁ π. Σεραφεὶμ προειδοποιεῖ τοὺς πιστοὺς γιὰ τὸν κίνδυνο τῆς πλάνης. Ἐξηγεῖ ὅτι δὲν πρέπει νὰ κυνηγοῦμε τέτοια θαύματα ὡς αὐτοσκοπὸ ἢ ὡς πηγὴ ἐντυπωσιασμοῦ. Ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ δὲν τρέφεται ἀπὸ μεταφυσικὲς περιέργειες, ἀλλὰ ὀφείλει νὰ ἐπικεντρώνεται στὴ Μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, στὴν ταπείνωση καὶ στὴν καθημερινὴ μετάνοια, στοιχεῖα ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἀσφαλῆ ὁδὸ γιὰ τὴ σωτηρία
Ὁ π. Σεραφεὶμ προειδοποιεῖ τοὺς πιστοὺς γιὰ τὸν κίνδυνο τῆς πλάνης. Ἐξηγεῖ ὅτι δὲν πρέπει νὰ κυνηγοῦμε τέτοια θαύματα ὡς αὐτοσκοπὸ ἢ ὡς πηγὴ ἐντυπωσιασμοῦ. Ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ δὲν τρέφεται ἀπὸ μεταφυσικὲς περιέργειες, ἀλλὰ ὀφείλει νὰ ἐπικεντρώνεται στὴ Μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, στὴν ταπείνωση καὶ στὴν καθημερινὴ μετάνοια, στοιχεῖα ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἀσφαλῆ ὁδὸ γιὰ τὴ σωτηρία
Τὸ 1928 ἔχασα τὴ μητέρα μου. Τὰ μεγαλύτερα ἀδέλφια πῆγαν γιὰ δουλειά (ἐγὼ ἤμουν τὸ προτελευταῖο παιδὶ στὴν οἰκογένεια). Ὁ κόσμος ἀγαποῦσε πολὺ τὸν πατέρα μου γιὰ τὴν προθυμία του νὰ βοηθάει καὶ τὴ δικαιοσύνη του. Βοηθοῦσε τοὺς ἐνδεεῖς μὲ ὅ,τι μποροῦσε. Ὅταν ἀρρώστησε ἀπὸ τυφοειδὴ πυρετό, ἡ οἰκογένεια πέρασε δύσκολα, ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε. Τὸ 1934 ὁ πατέρας μου πέθανε.
Μετὰ τὸ ἑπτατάξιο σχολεῖο πῆγα νὰ σπουδάσω σὲ τεχνικὴ σχολὴ καὶ στὴ συνέχεια τελείωσα σχολὴ ὁδηγῶν (1943 – 1945). Τὸ 1937 παντρεύτηκα. Μετὰ ἀπὸ ἕναν χρόνο γεννήθηκε ἡ κόρη μου Ἀλεξάνδρα, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια ἀρρώστησε καὶ πέθανε. Μετὰ τὸν πόλεμο ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Ἦταν δύσκολα μόνη μου, χρειαζόταν νὰ δουλεύω σὲ κάθε εἴδους ἐργασίες καὶ θέσεις.
Τὸ 1941 ἄρχισε νὰ μὲ πονάει τὸ πάγκρεας καὶ ἄρχισα νὰ ζητάω βοήθεια ἀπὸ τοὺς γιατρούς. Παντρεύτηκα γιὰ δεύτερη φορά, παιδιὰ δὲν εἴχαμε γιὰ πολὺ καιρό. Τελικά, τὸ 1956 γεννήθηκε ὁ γιός μου Ἀνδριούσα. Ὅταν τὸ παιδὶ ἔγινε 9 μηνῶν, χωρίσαμε μὲ τὸν σύζυγό μου, γιατὶ ἔπινε πολύ, μὲ ζήλευε καὶ φερόταν ἄσχημα στὸν γιό μας.
Τὸ 1963 – 1964 ἀναγκάστηκα νὰ μπῶ στὸ νοσοκομεῖο γιὰ ἐξετάσεις. Ἀνακαλύφθηκε κακοήθης ὄγκος. Ὡστόσο, μὴ θέλοντας νὰ μὲ στεναχωρήσουν, μοῦ εἶπαν ὅτι ὁ ὄγκος ἦταν καλοήθης. Ἤθελα νὰ μοῦ ποῦν τὴν ἀλήθεια, χωρὶς νὰ κρύψουν τίποτα, ἀλλὰ μοῦ ἀνέφεραν μόνο ὅτι ὁ φάκελός μου βρίσκεται στὸ ὀγκολογικό κέντρο. Πηγαίνοντας ἐκεῖ καὶ θέλοντας νὰ μάθω τὴν ἀλήθεια, παρουσιάστηκα ὡς ἀδελφή μου ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ ἱστορικὸ τῆς συγγενοῦς της. Μοῦ ἀπάντησαν ὅτι ἔχω κακοήθη ὄγκο, ἢ τὸν λεγόμενο καρκίνο.
Πρὶν μπῶ γιὰ ἐγχείρηση, ἔπρεπε, σὲ περίπτωση θανάτου, νὰ τακτοποιήσω τὸν γιό μου καὶ νὰ κάνω ἀπογραφὴ τῆς περιουσίας. Ὅταν ἔγινε ἡ ἀπογραφή, ἄρχισαν νὰ ρωτοῦν τοὺς συγγενεῖς ποιὸς θὰ πάρει κοντά του τὸν γιό μου, ἀλλὰ ὅλοι τὸν ἀρνήθηκαν, καὶ τότε τὸν ἐνέγραψαν σὲ ὀρφανοτροφεῖο.
Στὶς 17 Φεβρουαρίου 1964 παρέδωσα τὶς ἐκκρεμότητες στὸ κατάστημά μου καὶ στὶς 19 Φεβρουαρίου ἤμουν ἤδη στὴν ἐγχείρηση. Τὴν πραγματοποίησε ὁ γνωστὸς καθηγητὴς Ἰσραὴλ Ἰσάεβιτς Νέιμαρκ (ἑβραϊκῆς καταγωγῆς) μαζὶ μὲ τρεῖς γιατροὺς καὶ ἑπτὰ ἀσκούμενους φοιτητές. Τὸ νὰ ἀφαιρέσουν ὁτιδήποτε ἀπὸ τὸ στομάχι ἦταν μάταιο, καθὼς ὅλο εἶχε προσβληθεῖ ἀπὸ καρκίνο· ἀντλήθηκαν 1,5 λίτρο πύον. Πάνω στὸ χειρουργικὸ τραπέζι ἐπῆλθε ὁ θάνατος.
Τὴν ἴδια τὴ διαδικασία τοῦ χωρισμοῦ τῆς ψυχῆς μου ἀπὸ τὸ σῶμα δὲν τὴν ἔνιωσα, μόνο ξαφνικά εἶδα τὸ σῶμα μου ἀπ᾿ ἔξω, ὅπως βλέπουμε, γιὰ παράδειγμα, κάποιο ἀντικείμενο: ἕνα παλτό, ἕνα τραπέζι κ.λπ. Βλέπω πὼς γύρω ἀπὸ τὸ σῶμα μου τρέχουν ἄνθρωποι, προσπαθώντας νὰ μὲ ἐπαναφέρουν στὴ ζωή.
Ἀκούω τὰ πάντα καὶ καταλαβαίνω γιὰ τί μιλοῦν. Αἰσθάνομαι καὶ ἀνησυχῶ, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τοὺς δώσω νὰ καταλάβουν ὅτι εἶμαι ἐδῶ.
.jfif)
Cas Oorthuys, 1957
.jpg)
