"Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει"

Θα σας διηγηθώ ένα θαύμα του Αγίου Παντελεήμονα στην γιαγιά μου. Όπως μου το διηγήθηκε η μητέρα μου.

Η γιαγιά ζούσε φτωχικά, δουλεύοντας σκληρά στα χωράφια, σε μια εξοχική περιοχή με τα δύο μικρά τότε κορίτσια της.
Περίπου το 1939, ήταν πολύ άρρωστη, με φοβερούς πόνους. Κάλεσε τον γιατρό και εκείνος ειδοποίησε με το μόνιππό του τους συγγενείς της σε άλλο χωριό ότι η αδελφή τους είναι σε κρίσιμη κατάσταση και πρέπει χωρίς καθυστέρηση να μεταφερθεί σε Νοσοκομείο της Αθήνας.
Έτσι κι έγινε. Εκεί οι γιατροί βρήκαν δύο όγκους, διάφορα άλλα θέματα και την σκωληκοειδήτιδα έτοιμη να σπάσει. Έπρεπε γρήγορα να εγχειρηστεί αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα.

Οι συνοδοί της ενημέρωσαν τα παιδιά της στο σπίτι ότι η μητέρα τους είναι σε πολύ σοβαρή κατάσταση. Η μητέρα μου είχε δανειστεί (λιγοστά τα βιβλία τότε), από έναν γνωστό, ένα Συναξάρι με τους βίους των Αγίων και έτσι είχε διαβάσει το βίο του Αγίου Παντελεήμονα του ανάργυρου ιατρού.

Στενοχωρημένη με το νέο γιατί θα έμεναν ορφανές και από την μητέρα τους, άναψε το καντηλάκι, σαν μεγαλύτερη που ήταν και κάλεσε μαζί με την αδελφή της τα παιδιά από τα λιγοστά γειτονικά σπίτια να προσευχηθούν στον Άγιο ιατρό να θεραπεύσει την μητέρα τους.

Τα παιδιά μαζεύτηκαν και άρχισαν να παρακαλούν τον Άγιο να κάνει καλά την άρρωστη που κυνδύνευε. Ένα από αυτά το πιό μικρό (5 ετών περίπου) έκανε μεγάλες μετάνοιες και φιλούσε το χώμα, φωνάζοντας ταυτόχρονα δυνατά "Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει".

Ο Άγιος Παντελεήμων θεραπεύει τον τυφλό

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΣ

 Εις την οικίαν του Ευστοργίου έφεραν ένα τυφλόν. Αφού εκτύπησαν την θύραν οι συγγενείς του τυφλού ηρώτησαν εάν ήτο μέσα ο ιατρός Παντολέων. Μόλις ήκουσε αυτός ότι τον εκάλεσαν, εβγήκε με τον πατέρα του έξω και ηρώτησαν τον τυφλόν τι εζητούσε.

Εκείνος τους είπε:«Άριστε ιατρέ, επιθυμώ σφοδρώς το φως μου, διότι δεν υ­πάρχει εις τους ανθρώπους γλυκύτερον πράγμα. Σε παρακαλώ να λυπηθής την ταλαιπωρίαν και την συμφοράν μου και να με ελεήσης τον άθλιον. Διότι πολλοί ιατροί υπεσχέθησαν να με θεραπεύ­σουν, αλλά δεν ημπόρεσαν. Έχω μάλιστα εξοδεύσει όλην την περιουσίαν μου εις φάρμακα χωρίς να ιδώ καμμίαν απολύτως ωφέλειαν. Μάλιστα διεπίστωσα ότι και το ολίγον φως που είχα, το έχα­σα, και έμεινα όχι μόνον τυφλός αλλά και φτω­χός ο άθλιος».

Ο Παντολέων του είπε τότε: «Επειδή εξώδευσες όλην την περιουσίαν σου εις τους άλλους ια­τρούς και δεν είδες ωφέλειαν, εάν εγώ σε θεραπεύσω τί θα μου δώσης;» Και ο τυφλός απεκρίθη: «Σου χαρίζω μετά χαράς και προθύμως ό,τι μου απέμεινε από την περιουσίαν». 

Τότε του είπε: «Τους μεν οφθαλμούς σου θα θεραπεύση ο αληθής Θεός, δια μέσου μου, την δε αμοιβήν που μου υπεσχέθης θέλω να την διαμοίρασης εις τους πτω­χούς».

Ο Παντολέων βεβαίως εμίλησε έτσι επειδή ήλπιζε εις την Χάριν και την δύναμιν του Χριστού. Ο πατήρ του όμως, επειδή ενόμισε ότι θα τον θεραπεύση με τα βότανα της ιατρικής επιστήμης, τον ημπόδισε λέγων.

Ινδιάνοι και Κρητικοί τραγουδούν μαζί στον Ψηλορείτη το ριζίτικο «Σε Ψηλό Βουνό»

Υπάρχουν τραγούδια που ξεπερνούν τα σύνορα, τις γλώσσες και τους πολιτισμούς. Ένα από αυτά είναι το ιστορικό κρητικό ριζίτικο «Σε Ψηλό Βουνό», το οποίο απέκτησε μια ξεχωριστή διάσταση μέσα από το συγκλονιστικό βιντεοκλίπ του μουσικού Pedro Fabián. Το βίντεο, που έχει συγκεντρώσει χιλιάδες προβολές και συνεχίζει να συγκινεί το κοινό σε όλο τον κόσμο, ενώνει δύο λαούς με βαθιές παραδόσεις: τους Κρητικούς και τους αυτόχθονες των Άνδεων.

Με τίτλο «En las montañas» («Στα Βουνά») για το ισπανόφωνο κοινό της Αμερικής, το μουσικό αυτό εγχείρημα αποτελεί μια ιδιαίτερη γέφυρα ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Λατινική Αμερική. Οι στίχοι του αυθεντικού κρητικού ριζίτικου εναλλάσσονται με τη χαρακτηριστική μουσική έκφραση των Άνδεων, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που αποπνέει σεβασμό στις παραδόσεις και αναδεικνύει τη δύναμη της μουσικής ως παγκόσμιας γλώσσας.

Το βιντεοκλίπ γυρίστηκε στην εντυπωσιακή τοποθεσία Κορακόπετρα στα Ανώγεια, στις πλαγιές του Ψηλορείτη. Το άγριο κρητικό τοπίο, με τους επιβλητικούς βράχους και τις κορυφές του ιστορικού βουνού, λειτουργεί ως ιδανικό σκηνικό για ένα τραγούδι που μιλά για την ελευθερία, τη λεβεντιά και τη στενή σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης ο Ναός του Αγ.Παντελεήμονα στέκεται ως μια ζωντανή μαρτυρία του βυζαντινού πνεύματος.

Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης όπου η ιστορία δεν βρίσκεται απλώς καταγεγραμμένη αλλά ενσωματωμένη στους δρόμους, στις πέτρες και στις σιωπές της, ο Ναός του Αγίου Παντελεήμονα στέκεται ως μια ζωντανή μαρτυρία του βυζαντινού πνεύματος. Δεν είναι μόνο ένα μνημείο αρχιτεκτονικής· είναι ένας χώρος όπου συναντώνται η ιστορία και η αιωνιότητα, η ανθρώπινη αγωνία και η θεία αναζήτηση, η ύλη και το πνεύμα.

  Ο ναός ανήκει στην εποχή της δυναστείας των Παλαιολόγων, στην πνευματικά ακμαία περίοδο του ύστερου Βυζαντίου, όταν η Θεσσαλονίκη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα θεολογίας, τέχνης και διανόησης. Παρά τις πολιτικές δυσκολίες και τη σταδιακή συρρίκνωση της αυτοκρατορίας, ο 14ος αιώνας υπήρξε εποχή δημιουργικής ακτινοβολίας. Η βυζαντινή ψυχή, αντιμέτωπη με την ιστορική αβεβαιότητα, δεν στράφηκε στην παραίτηση αλλά στην εμβάθυνση.

  Στο περιβάλλον αυτό γεννήθηκε ο ναός, ο οποίος συνδέεται από την έρευνα με την παλαιολόγεια μοναστική παράδοση και πιθανότατα με τη μονή της Παναγίας Περιβλέπτου. Η δημιουργία του εντάσσεται σε μια εποχή κατά την οποία οι ναοί δεν θεωρούνταν απλώς χώροι συγκέντρωσης των πιστών, αλλά μικρογραφίες του σύμπαντος, τόποι όπου η αρχιτεκτονική γινόταν θεολογία και η τέχνη γινόταν φορέας πνευματικής γνώσης.

Η μορφή του Αγίου Παντελεήμονα εκφράζει τη μεγάλη αρχή της βυζαντινής αρχιτεκτονικής: την αρμονική συμφιλίωση της γης με τον ουρανό. Ο σταυροειδής εγγεγραμμένος τύπος, η κεντρική οργάνωση του χώρου και η ανύψωση του τρούλου δεν αποτελούν μόνο τεχνικές λύσεις. Είναι μια συμβολική πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο άνθρωπος εισέρχεται από τον κόσμο της καθημερινότητας και οδηγείται προς έναν χώρο εσωτερικής μεταμόρφωσης.

ΑΠΟΛΥΤΥΚΙΟ του Αγ. Παντελεήμονος.Ποίημα του γέροντα Σίμωνος Αρβανίτη

Το απολυτίκιο αυτό του Αγ. Παντελεήμονος είναι ποίημα του γέροντα Σίμωνος Αρβανίτη που ήταν ο κτήτωρας της Ιεράς Μονής του Αγ. Παντελεήμονος Νέας Πεντέλης Αττικής. Σημειωτέον ότι ο άγιος γέροντας είχε φοιτήσει μόνο στις πρώτες τάξεις του δημοτικού αλλά η γνώση του της αρχαΐζουσας γλώσσας είναι εντυπωσιακή!

Απολυτίκιο Αγ. Παντελεήμονος 

Εσκόρπισας έδωκας πλούτον τοις πένησι 

τον δρόμον τετέλεκας του μαρτυρίου φαιδρώς 

την πίστην τετήρηκας. 

Όθεν επαξίως ο Σωτήρ 

διπλήν σοι την χάρην κεχάρισται. 

Συν τον της νίκης υπέρλαμπρον στέφανον 

και πηγήν ιαμάτων τοις εις σέ προστρέχουσι δεδώρηται.

 Ώ μάρτυς ένδοξε και ιαματικέ ωραιότατε Παντελεήμων.

Ἡ "κατραπακιά" τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στόν καλλίφωνο ψάλτη

Στό Γεροντικό τοῦ Ἁγίου Ὄρους διαβάζουμε:
«Ἀπό τό χωριό «Ἁγία Παρασκευή» τῆς Χαλκιδικής, πρίν ἀπό πολλά χρόνια (τό 1860) στήν ἱερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ἕνας περίφημος καί πολύ καλλίφωνος ψάλτης μέ τό ὄνομα Συνέσιος.
Ὁ Μοναχός αὐτός ἰδιαίτερη εὐλάβεια εἶχε στήν Ἁγία Παρασκευή καί πάντοτε μετά ἀπό τόν καθορισμένο κανόνα τῆς προσευχῆς τοῦ - μετάνοιες καί κομβοσχοίνια - πού ἦταν ὑποχρεωμένος νά κάνει, ἀπαραίτητα ἔκανε καί ἰδιαίτερη προσευχή στήν....Ἁγία Παρασκευή. Στήν προσευχή του αὐτή παρακαλοῦσε τήν Ἁγία νά τόν βοηθήση, γιά νά σώση τήν ψυχή του, κι ἄν σάν ἄνθρωπος ἔχη ἐπάνω του κάτι πού εἶναι ἐμπόδιο γιά τήν ψυχική του σωτηρία, νά του τό ἀφαιρέση μέ ὅποιο τρόπο γνωρίζει ἐκείνη.
Πολλά χρόνια συνέχιζε νά λέη αὐτή τήν προσευχή καί ἕνα πρωί, μετά τήν πανηγυρική ἱερή Ἀκολουθία καί τή θεία Λειτουργία, στήν μνήμη τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς (26 Ἰουλίου) αἰσθάνθηκε λίγο μία μικρή ἐνόχληση στό λαρύγγι του, κι ἀπό τήν ἐνόχληση αὐτή λίγο λίγο ἄρχισε ἡ φωνή του νά γίνεται βραχνή.

Ἀπό τότε ἔκανε πολλές προσπάθειες, γιά νά καθαρίση τή φωνή του, ἀλλά βελτίωση καί θεραπεία δέν ὑπῆρχε, ἀπεναντίας ὅσο πήγαινε καί χειροτέρευε ἡ βραχνάδα στή φωνή του.
Ἐπειδή ἦταν καλός μουσικός καί περίφημος ψάλτης λυπήθηκε ὁ ἴδιος κι ὅλοι οἱ ἀδελφοί τῆς Μονῆς αὐτῆς, ἀλλά καί ὅλοι οἱ πατέρες πού τόν γνώριζαν σ' ὁλόκληρο τό Ἅγιον Ὄρος.

Ἔκαναν ὅλοι θερμή προσευχή στό Θεό, γιά τήν θεραπεία τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Συνεσίου, ὁπόταν μετά ἀπό ἱκανό διάστημα, φανερώθηκε στόν ὕπνο τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς ἡ ἁγία Παρασκευή καί τοῦ εἶπε: 

«Γιατί, πάτερ, ἐνοχλεῖτε τόν Κύριο,

Παρασκευής Οσιομάρτυρος σήμερα. Μεγάλη γιορτή για τον Φώτη Κόντογλου...

  

Παρασκευής Οσιομάρτυρος σήμερα. Μεγάλη γιορτή για τον Φώτη Κόντογλου, που μάτωνε την ψυχή του, αναπολώντας τον Παράδεισό του, το οικογενειακό υποστατικό της Αγίας Παρασκευής στο Αϊβαλί!

«Μοιρολογώ την κουρσεμένη πατρίδα μου, τ’ Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και μαζί τη ζεστή φωλιά μου, το υποστατικό που ζούσα αποτραβηγμένος. Ήτανε ένα βραχόβουνο, μια χερσόνησο που μ’ αφήσανε κληρονομιά οι μπαρμπάδες μου· είχανε ζήσει και πεθάνει πάνω κει πάππου προς πάππου, καλόγεροι οι πιο πολλοί …»

Τι να σημειώσω στο χαρτί; Χωρίς να κατρακυλήσει κι ένα ζεματιστό δάκρυ να λιώσει τα ψηφιά; Τ’ όνομά σου; Ή κατά που έπεφτε η αγριεμένη μεριά, που βρισκόσουν μια φορά, απάνου στην απέραντη επιφάνεια της γης; Σα βάζω με το νου τις χρυσές μέρες σου, που χαθήκανε, πιάνεται η κάρδιά μου. Ήτανε όνειρο μαθές; Ήτανε πλάνεμα μαγικό; Τι είναι λοιπόν αυτός ο κόσμος; Ρωτώ ύστερ’ από τόσους και τόσους που το ρωτήσανε. Αγαπημένη γωνιά, Αγαπημένο βουνό …»
Έτσι θρηνεί ο Κόντογλου στο βιβλίο του «Το Αϊβαλί η Πατρίδα μου» για το μέρος που γεννήθηκε και που το έχασε για πάντα διωγμένος και κυνηγημένος. Και πως να μη θρηνεί και να μη μοιρολογείται; «Μα απάν’ απ’ όλα τ’ αγέρι π’ ανάστηνε και πεθαμένον, με κείνη τη μυρουδια της θάλασσας και το γύρο πόβλεπε το μάτι, πανόραμα που πολλοί το ‘πανε Παράδεισο».

Κι έτσι περιγράφει στο ίδιο βιβλίο αυτόν τον χαμένον Παράδεισο …
«Στο χαμοβούνι απάνω στέκεται ένας βράχος θεόρατος,

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ Η μαθημένη αβοηθησία μιας κοινωνίας

Προφανώς οι κοινωνίες δεν καταρρέουν τη στιγμή που εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της παρακμής. Αρχίζουν να καταρρέουν όταν οι άνθρωποί τους παύουν να αναγνωρίζουν την παρακμή ως παρακμή. Όταν αυτό που κάποτε προκαλούσε αγανάκτηση, σήμερα θεωρείται απλώς «η κανονικότητα». Αυτό είναι το σημείο όπου η προσαρμογή παύει να είναι δύναμη και γίνεται ο πιο ύπουλος μηχανισμός της παραίτησης.
Η ψυχολογία διαθέτει έναν όρο γι' αυτό το φαινόμενο:
μ α θ η μ έ ν η   α β ο η θ η σ ί α  (learned helplessness).

Τη δεκαετία του 1960, ο Martin Seligman περιέγραψε πώς ένας άνθρωπος που εκτίθεται επανειλημμένα σε καταστάσεις όπου δεν μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα, αρχίζει σταδιακά να πιστεύει ότι καμία προσπάθεια δεν έχει νόημα. Ακόμη κι όταν αργότερα αποκτά τη δυνατότητα να αλλάξει την πραγματικότητα, συχνά δεν προσπαθεί. Όχι επειδή είναι ανίκανος, αλλά επειδή έχει μάθει ότι η προσπάθεια είναι μάταιη.

Η μαθημένη αβοηθησία δεν είναι τεμπελιά. Δεν είναι έλλειψη "χαρακτήρα". Είναι μια βαθιά ψυχολογική προσαρμογή στην επαναλαμβανόμενη ματαίωση. Ο άνθρωπος δεν παραιτείται επειδή δεν μπορεί. Παραιτείται επειδή έμαθε ότι δεν αξίζει να προσπαθεί.

Το ανησυχητικό είναι ότι αυτό το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τα άτομα. Μπορεί να γίνει και χαρακτηριστικό ολόκληρων κοινωνιών. Δεν χρειάζεται κάποιος να σχεδιάσει συνειδητά την παραίτηση των πολιτών. Αρκεί ένα σύστημα που, επί δεκαετίες, ανταμείβει την υποταγή περισσότερο από την πρωτοβουλία, τη σιωπή περισσότερο από τη συμμετοχή, την ανικανότητα περισσότερο από την άοκνη προσπάθεια και τη διαπλοκή/διαφθορά περισσότερο από την αξιοκρατία.
Όταν ο πολίτης διαπιστώνει επανειλημμένα ότι η αξιοσύνη δεν αμείβεται, ότι η αδικία σπάνια αποκαθίσταται, ότι οι θεσμοί λειτουργούν επιλεκτικά και ότι η φωνή του δύσκολα επηρεάζει τις εξελίξεις, αρχίζει να εσωτερικεύει μια βαθιά πεποίθηση: «Τίποτα δεν αλλάζει.»

Άγιος Εδμόνδος: Ο βασιλιάς-μάρτυρας της Αγγλίας και η προφητεία για την επιστροφή της Ορθοδοξίας

Λίγες μορφές της πρώιμης αγγλικής ιστορίας συνδυάζουν τόσο έντονα την πίστη, τη βασιλική εξουσία και τον μαρτυρικό θάνατο όσο ο Άγιος Εδμόνδος, βασιλιάς της Ανατολικής Αγγλίας (East Anglia). Αν και σήμερα το όνομά του είναι σχεδόν άγνωστο έξω από εκκλησιαστικούς κύκλους, για αιώνες θεωρούνταν ο πρώτος εθνικός προστάτης της Αγγλίας, πολύ πριν τη θέση αυτή καταλάβει ο Άγιος Γεώργιος.
Το αφιέρωμα του καναλιού Euan Michael παρουσιάζει όχι μόνο την ιστορία του Αγίου Εδμόνδου, αλλά και τη σημασία που εξακολουθεί να έχει για την αγγλική Ορθοδοξία, συνδέοντας το παρελθόν με μια ιδιαίτερη προφητεία για το μέλλον της χώρας.

Η Αγγλία πριν από την Αγγλία
Τον 9ο αιώνα δεν υπήρχε ακόμη ενιαίο αγγλικό κράτος. Το νησί ήταν διαιρεμένο σε μικρά βασίλεια, μεταξύ των οποίων και η Ανατολική Αγγλία, μια περιοχή που είχε ήδη αποκτήσει έντονη χριστιανική παράδοση μέσα από μοναστήρια, εκκλησίες και αγίους.

Παρά τις αλλεπάλληλες επιδρομές των Βίκινγκς, η περιοχή παρέμεινε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα της εποχής. Ωστόσο, οι επιδρομές κατέστρεψαν μοναστήρια και βασιλικές αυλές, με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμες ιστορικές πηγές και να υπάρχουν σήμερα αρκετά κενά σχετικά με την καταγωγή του Εδμόνδου.

Ο νεαρός βασιλιάς που μεγάλωσε μέσα στην πίστη
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Εδμόνδος ανέβηκε στον θρόνο περίπου στα δεκαπέντε του χρόνια. Από μικρός είχε ανατραφεί μέσα στη χριστιανική πίστη και είχε πνευματικό καθοδηγητή τον επίσκοπο Χάμπερτ του Έλμχαμ.

Η βασιλεία του συνέπεσε με μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της βρετανικής ιστορίας, όταν οι Δανοί Βίκινγκς εξαπέλυαν συνεχείς επιθέσεις εναντίον των αγγλοσαξονικών βασιλείων.

Η σύγκρουση με τους Βίκινγκς
Όταν ο στρατός των Δανών εισέβαλε στην Ανατολική Αγγλία, ο βασιλιάς Εδμόνδος βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα τελεσίγραφο.
Οι εισβολείς δεν ζητούσαν απλώς την υποταγή του. Του απαίτησαν να εγκαταλείψει την εξουσία του και να αναγνωρίσει την κυριαρχία τους, ενώ παράλληλα να αποκηρύξει τον Χριστό.
Η απάντησή του ήταν κατηγορηματική.
Έπειτα από έντονη προσευχή, επέλεξε να θυσιάσει τη ζωή του παρά να προδώσει την πίστη του.

Το μαρτύριο
Ο Εδμόνδος οδηγήθηκε δεμένος σε μια βελανιδιά.
Οι Βίκινγκς τον μαστίγωσαν και στη συνέχεια τον γέμισαν με βέλη. Η παράδοση αναφέρει πως το σώμα του έμοιαζε με σκαντζόχοιρο από τον αριθμό των βελών που είχαν καρφωθεί πάνω του.
Τελικά αποκεφαλίστηκε και το σώμα του εγκαταλείφθηκε στο δάσος.
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί.

Ο λύκος που φύλαγε το κεφάλι του Αγίου
Όταν οι άνδρες του ξεκίνησαν να αναζητήσουν το σώμα του βασιλιά τους, άκουσαν – σύμφωνα με την παράδοση – μια φωνή που τους καθοδηγούσε.
Φτάνοντας στο σημείο, αντίκρισαν έναν λύκο να φυλάει το κομμένο κεφάλι του Αγίου.

Αυτό συμβαίνει για να υποτιμηθεί το ανθρωπινο πρόσωπο και η ανθρώπινη ζωή σε σχέση με τα ζώα

Σε κάθε περίπτωση ο άνθρωπος είναι πιο σημαντικός και ανώτερος από τα ζώα. ''Ουκ ελάτρευσαν την κτίσιν οι θεόφρονες αλλά τον Κτίσαντα''. 

Ακόμα και οι κανόνες , οι διατάξεις και οι εντολές της Πίστης που προστατεύουν την φύση, τα ζώα , τα φυτά ουσιαστικά δεν υπαγορεύονται από μια πρώιμη χριστιανική φιλοζωΐα. αλλά θεσπίστηκαν για να εξασφαλίσουν ένα άνετο και φιλικό περιβάλλον στον ανθρωπο, ο οποιος είναι η κορωνίδα της δημιουργίας. Αυτό βεβαια δεν σημαίνει κατάχρηση και δυναστεία της υπόλοιπης Κτίσης, η οποία πλάστηκε με επιμέλεια από τον Θεό πριν καν από τον άνθρωπο και είναι κάτω από την προστασία και την κρίση Του. Η αρμονική συμβιωση με τα ζωα και την φύση είναι η ίδια η παραδείσια κατασταση. 

 Πολύ συχνά επανερχεται το θέμα της βασιλείας του Θεού, ειτε παραβολικά ειτε κυριολεκτικά , σαν μια εικόνα αρμονικής συμβιωσης του ανθρώπου με τα άγρια και τα ήμερα θηρία. Αλλά δεν αιτιολογεί και την σαχλα του μοντέρνου ουμανισμού  ό,τι είναι ο άνθρωπος ειναι και τα ζώα. Δυστυχώς , ο άνθρωπος δεν συγχωρεί και δεν συμβιώνει με τους άλλους ή μπορεί να του δινει ασφάλεια και υπεροχή το γεγονός οτι μπορεί να ευεργετεί τα ζωντανά και να ικανοποιείται ηθικά, οπότε είναι τακτοποιημένος με την ποιότητα του . Αλλά αυτό δεν είναι πρόοδος . Είναι υποκαταστατο υπαρξης και σχέσης. Δεν είναι ευαισθησία αλλά ευθραυστότητα. Φοβία ίσως. Μισανθρωπία και ατομισμός. Δεν μπορείς να ζεις ασυμφιλίωτος και ανασφαλής με τους άλλους. Δεν είναι φυσιολογικες τετοιες σκεψεις. Και πολλες φορές την πληρώνουν και τα ζώα. Καλούνται να παιξουν ρολους έξω από την φυση τους και να γινουν μέσα παρηγοριάς και όποιας εκτόνωσης.

Εντάξει μια γάτα μπορεί να καλύψει την αναγκη να υπηρετείς κάποιον και ένας σκύλος πάντα θα ικανοποιεί την αναγκη σου για αποδοχή και θα επανέρχεται με αγάπη ανεξαρτητα αν εισαι άγιος ή καθίκι.

Ολόκληρο το περιστατικό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους,έχει κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012

[....]Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων, καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα. 

  Λίγο πριν από το θάνατό Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του. Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλή­θεια πως δε λέει κάτι τέτοιο με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων. Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμα.

  Το ψάρι σημαίνει τη ζωή. Τους πρώτες αιώνες της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού. Το σύμβολο αυτό μπορεί να το δει ακόμα και σήμερα κανείς στις αρχαίες χριστιανικές κατακόμβες. Απ’ αυτήν την άποψη, ο Χριστός έδωσε το σώμα και τη ζωή Του στους ανθρώ­πους για να τραφούν. Και γιατί ήταν δύο τα ψάρια; Επειδή ό Κύριος έδωσε και δίνει τον εαυτό Του θυσία τόσο όσο διάστημα κράτησε η επίγεια διαδρομή Του, όσο και στην Εκκλησία μετά την Ανάστασή Του, ως τη σημερινή μέρα. 

 Ποιά σημασία έχει το γεγονός ότι έκοψε μόνος του τους άρτους; Αυτό σημαίνει πως Εκείνος, με την ελεύθερη βούλησή Του, παραδόθηκε να θυσιαστεί για τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί έδωσε τα ψωμιά και τα ψάρια στους αποστόλους, για να τα μοιράσουν αυτοί μετά στο λαό; Επειδή εκείνοι ήταν που έπρεπε να μεταφέρουν το Χριστό σ’ ολό­κληρο τον κόσμο και να τον δώσουν στους ανθρώπους και τα έθνη ως τροφή ζωής.

O άνθρωπος είναι σκεπτικιστής απέναντι σε ό,τι δεν υποτάσσεται στη λογική του; (Κυριακή Η΄ Ματθαίου)

Αναρίθμητα πλήθη (πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογισθούν τα γυναικόπαιδα), κουβαλώντας τους ασθενείς τους, αναζήτησαν τον Χριστό στην ερημιά που βρισκόταν. Ο Χριστός, βλέποντάς τους ως «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα», τους σπλαχνίστηκε και τους δίδαξε πολλά «περί της βασιλείας του Θεού».
Έφτασε το βράδυ, αλλά κανένας δεν έφευγε. Οι μαθητές εξέφρασαν την αγωνία τους: Απόλυσέ τους, να ψάξουν για τροφή στα πλησιέστερα χωριά. Μα ο Χριστός είπε: «Δώστε τους εσείς να φάνε». Οι μαθητές έπεσαν από τα σύννεφα! «Έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». Πώς είναι δυνατόν να φάει τόσος κόσμος; Μπορούμε εμείς να πάμε να αγοράσ ουμε τροφές για τόσο λαό; Ούτε το τεράστιο ποσό των διακοσίων δηναρίων δεν θα έφτανε, όχι για να χορτάσουν, αλλά ούτε για να πάρει ο καθένας ένα κομματάκι (Κυριακή Η΄ Ματθαίου).

Ο Χριστός μάλιστα πείραζε κιόλας τον Φίλιππο, λέγοντάς του: «Πόθεν αγοράσωμεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι;» (Ιω. 6, 5). Τον ίδιο προβληματισμό εξέφρασαν οι μαθητές και λίγο αργότερα, όταν χρειάστηκε να τραφούν άλλοι «τετρακισχίλιοι άνδρες χωρίς γυναικών και παιδίων».
Αν και είχαν δει το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων με πέντε μόνο άρτους και δύο ψάρια, όμως και πάλι αναρωτήθηκαν με αμηχανία: Πώς είναι δυνατόν να βρεθούν στην ερημιά τόσα ψωμιά για να χορτάσει τόσος όχλος; Αν και είχαν δει εν τω μεταξύ πολλά άλλα θαύματα, ο σκεπτικισμός και η ολιγοπιστία δεν έλειψαν.

Ο Χριστός χρησιμοποίησε αυστηρή γλώσσα απέναντί τους, επειδή αδυνατούσαν να απαγκιστρωθούν από τον στείρο, στενόμυαλο ορθολογισμό τους. Τους λέει: Τόσα είδατε και ακούσατε και ακόμα δεν καταλαβαίνετε τίποτε; «Ούπω νοείτε ουδέ συνίετε; Έτι πεπωρωμένην έχετε την καρδίαν υμών;» (Μαρκ. 8, 17). Δεν υπάρχει μόνο η λογική στον κόσμο.

Όλες οι πηγές εχθρών και φίλων διαχρονικά, αναφέρουν πως ο Έλληνας στρατιώτης υπήρξε μεγαλόψυχος και έντιμος, σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου αλλά και του πολιτισμού

Με αφορμή τις δηλώσεις ενός ελληνόφωνου ανθέλληνα καθηγητή του συρμού

  ...Στις 8 τοῦ Φλεβάρη εἶχα πάει γιὰ ἀναγνώριση ἀπὸ τὸ Πύλιουρι στο Καλαράτ (σ.σ. Βόρειος Ήπειρος), μὲ ὁδηγὸ τὸν ἰδιώτη Σάββα Παπαδόπουλο-Πρίφτη ἕναν Ἑλληναρά, ὅπως ὅλοι πάνω κεῖ, ποὺ ἔχει προσφέρει κι αὐτὸς κ' ἡ οἰκογένειά του καὶ τώρα κι ἀπὸ παλιά, πολύτιμες υπηρεσίες στοὺς ἐθνικούς μας ἀγῶνες. 

  Στο δρόμο, μεταξύ Πύλιουρι καὶ Καλαράτ, ὑπάρχουν ἀραιὰ καὶ ποῦ, μεμονωμένα σπίτια, άγροικίες σε τσιφλίκια. Σ' ἕνα ἀπ᾿ αὐτὰ ἦταν ἐγκαταστημένος, πρόσφυγας ἀπὸ τὴ Βράνιτσα, μὲ ὅλη τὴν πατριαρχική του οἰκογένεια, ὁ ᾿Ατζέμ Ισμαήλ Μέλη: Μια ἀρχοντική φυσιογνωμία· ψηλὸς μὲ τὰ γυαλιά του σοβαρός καὶ μετρημένος· μὲ ἄψογους τρόπους καὶ μὲ λεπτή φιλοσοφημένη παρατηρητικότητα καλὸς μουσουλμάνος· ἄλλοτε ὑπάλληλος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, στὸν καιρὸ τοῦ Σουλτάν Χαμίτ. Έδειχνε ως 65 χρονώ κι ἂς ἤτανε γέροντότερος.

  Ξέραμε κ' οἱ δυὸ τὰ τούρκικα κ' ἡ συνεννόηση ἦταν ἄμεση καὶ πλέρια. Δὲ θέλησα νὰ ρωτήσω πόσα μέλη εἶχε ἡ οἰκογένειά του. Εἶδα ὅμως νὰ μπαινοβγαίνουν καὶ νὰ μᾶς φέρνουν νερὸ καὶ καφέ κάμποσες γυναίκες καὶ κορίτσια, ὅλες καλλονές, μὲ τὴν ὥριμη ζωντανή θηλυκότητα στη φυσικότατη κ' εὐγενική τους ἐλεύθερη ἐμφάνιση.

  Ὅπως καθόμασταν γύρω στη φωτιά, στο τζάκι, καὶ συζητούσαμε γιὰ τὰ ἐπίκαιρα ζητήματα, τὄ φερε ὁ λόγος νὰ τὸν ρωτήσω ἂν ἔχει ἐνοχλήσεις ἢ παράπονα ἀπὸ τοὺς στρατιώτες μας. Γιατὶ τὸ σπίτι, βλέπετε, ἤτανε πάνω στὸ δρόμο, καὶ συχνά διανυκτέρευαν ἐκεῖ στρατιώτες μας περαστικοί. Θὰ καταχώρίσω ἐδῶ τὴν ἀπάντησή του, ὅπως καλὰ τὴ συγκράτησα καὶ τὴ σημείωσα μόλις ἀποχωριστήκαμε:
«Καταραμένο πράμα ὁ πόλεμος, μοῦ ἀποκρίθηκε. Καὶ συνφορὰ στὸν τόπο, ποὺ γίνεται θέατρο πολέμου. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς τὸ ξηγήσω αὐτό. Το ξέρετε, ἄλλωστε, καλύτερα κι ἀπὸ μένα. Βλέπετε τὴν κατάσταση στὴν ὁποία ἔφερε τὴ χώρα μας ὁ αἱμοβόρος ὁ Μουσολίνι. Βλέπετε καὶ τὴ δική μου κατάσταση. Βλέπετε ποῦ μέσα ζοῦμε τόσες ψυχές. Οὔτε σπίτι μᾶς ἔμεινε, οὔτε ἔπιπλα, οὔτε ρούχα, οὔτε κοπάδια, οὔτε περιουσία. Τ᾿ ἀφήσαμε ὅλα στη Βράνιτσα. Δύσκολα βρίσκομε καὶ αὐτὴ τὴν μπομπότα καὶ τὸ λίγο λάδι.
» Ωστόσο δόξα νάχει ὁ ᾿Αλλάχ! Καὶ νὰ δίνει δύναμη στὸν Ελληνικό Στρατὸ νὰ πετάξει τοὺς μουρτάρηδες τοὺς Ιταλούς στη θάλασσα. Εἶναι ἄτιμος λαός. Δὲν ξέρετε σεῖς... Βάνουν χέρι στὶς γυναῖκες καὶ στὰ κορίτσια μὲ τὴ βία !.. Γι' αὐτὸ ἔφυγα καὶ πέρασα στὸ Ἑλληνικὸ καὶ δὲν πῆγα πρὸς τὴν ᾿Αρβανιτιά, ὅπου ἔχω πλούσιους συγγενεῖς καὶ δὲν θὰ εἶχα νὰ ὑποφέρω αὐτὰ ποὺ βλέπετε.

 »Ἤξερα κι ἀπὸ πρῶτα, ἀπὸ τὸ 1913, κ᾿ ἔπειτα ἀπὸ τὸ 1914, πὼς ὁ Ἑλληνικός Στρατὸς στὸ ζήτημα αὐτὸ εἶναι πολὺ καθαρός. Καὶ δὲ γελάστηκα. Κι ὁ τωρινὸς ὁ στρατός σας, ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια, εἶναι ὁ ἴδιος.

»Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὲ πιστέψετε σὲ ὅ,τι θὰ σᾶς πῶ, καὶ νὰ μὴ νομίζετε πώς θέλω νὰ κολακέψω εἴτε σᾶς εἴτε τὸ στρατό σας. Μέσα σ' αὐτὸ τὸ σπίτι· χάνι, ποὺ βλέπετε, ἔτυχε πολλὲς φορὲς νὰ κοιμηθοῦν οἱ κόρες μου στὸ ἴδιο δωμάτιο, σχεδὸν πλάϊ · πλάϊ, μὲ στρατιώτες περαστικούς δικούς σας. Ε, λοιπόν, δὲ βρέθηκε κανένας ὡς τώρα ὄχι νὰ παραστρατίσει, παρὰ οὔτε καὶ νὰ πονηρευτεῖ ἢ νὰ βάλει στὸ νοῦ του τὸ κακό. Εἶμαι ἄνθρωπος μὲ πεῖρα, γνωρίζω τὸν κόσμο, κ᾿ ἔχω τὴν πεποίθηση πὼς δὲ γελιέμαι σ' αὐτὰ τὰ ζητήματα.

  »Κ᾿ ἐξὸν ἀπ᾿ αὐτό, οἱ στρατιῶτες σας, ἀκόμα καὶ τὸ λίγο ψωμὶ καὶ τὶς ἐλιές, τὴν κονσέρβα ἢ τὸ τυρί τους, τὰ τσιγάρα τους καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχουν, τὰ μοιράζουν μαζί μας, μὲ μιὰν ἁπλοχεριὰ τελείως ἁγνή, πραγματικὰ ἀνθρώπινη. Γι' αὐτὸ κι ὁ Γιαραμπῆς σᾶς βοηθάει καὶ ἡ τόσο Μικρὴ Ἑλλάδα κατορθώνει καὶ νικάει μιὰ Μεγάλη Δύναμη.
»Χαλάλι της τῆς Ἑλλάδας ὅλα! Ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μας δικά σας, ἀρκεῖ νὰ διώξετε τοὺς μουρτάρηδες αὐτοὺς ἀπὸ τὴ χώρα μας γιὰ νὰ σώσομε τὴν τιμή μας...».
Περισσότερα δὲ χρειάζονται. Και, ἔχομε κι ἄλλες δουλιές...
Μέτωπο - Κούδεσι, 13.2.41.
~~~
Το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του Ξενοφώντος Άκογλου (Ξένος Ξενίτας) απο την Σαμψούντα, Εφέδρου Λοχαγού ΠΖ στην 3η Μεραρχία κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του '40-'41 τυχαία το διάβασα προχθές, λίγες μέρες μετά τις δηλώσεις ενός ελληνόφωνου ανθέλληνα καθηγητή του συρμού,

Έτσι κι αλλιώς πάντα από θαύμα συνέχιζε ο κόσμος.

Και μέσα στην τόσες θλίψεις, την ξηρασία, τους φόβους, την απογοήτευση, κοιτάς ετούτο το μικρό που σηκώνει τα βάρη, μαγιά που αλλάζει την ιστορία.
Και λες:Έτσι κι αλλιώς πάντα από θαύμα συνέχιζε ο κόσμος.

Μάρω Βαμβουνάκη

...και μετά θα διαφημίζουν ότι καλύτερα θα ήταν να σφραγιστεί κάποιος για να έχει μεγαλύτερη ασφάλεια ...

Χάκερ διέγραψαν το "Κτηματολόγιο" της Ρουμανίας μέσα στις τελευταίες ειδήσεις των ημερών.

Ένας παλιός ηλεκτρολόγος μου είχε πει κάποτε ότι "από ότι περνάει ρεύμα από μέσα, καίγεται" θέλοντας να πει ότι είτε λάμπα, είτε τηλεόραση, είτε οποιαδήποτε συσκευή που χρησιμοποιεί ρεύμα, κάποια στιγμές νομοτελειακά θα καεί, αφού η θερμοκρασία δεν χαρίζει, φθείρει και σε βάθος χρόνου καταστρέφει.

Έτσι το βασικό αυτό αγραφο νόμο, εκείνοι που στηρίζουν το μέλλον του πλανήτη σε ηλεκτρονικό φακέλωμα, σερβερς, κλπ δεν τον υπολογίζουν, ενώ παράλληλα δεν υπολογίζουν ότι ένας χάκερ μπορεί να διαγράψει ολόκληρα data, όπως στην προκειμένη περίπτωση της Ρουμανίας.

Όπως και να έχει ένα σύστημα που φτιάχτηκε από ανθρώπους και συστήματα υπολογιστών που γίνονται από υλικά, είναι η τέλεια συνταγή για μια παγκόσμια πατατρακα.

Εδώ όμως ελλοχεύει κάτι πραγματικό επικίνδυνο. Η ευπάθεια του συστήματος να είναι τόσο διαβολικά ευάλωτη, ώστε μετά από μια μεγάλη , ξαναλέω, πατατράκα να διαφημίζουν το σφράγισμα -χαραγμα, επάνω στους ανθρώπους ως ένα πιο ασφαλή τρόπο να μην χάσεις τα δεδομένα σου, τις κάρτες σου, τα χρήματα σου.

Έχουν περάσει σχεδόν 40 χρόνια που ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι θα παίρνουν την κάρτα από κάποιον και θα του σηκώνουν τα χρήματα από την τράπεζα, και μετά θα διαφημίζουν ότι καλύτερα θα ήταν να σφραγιστεί κάποιος για να έχει μεγαλύτερη ασφάλεια ...

Τα ζούμε και θα τα ζήσουμε. Τελικά το μεγαλύτερο διέξοδο από αυτή την ψηφιακή φυλακή είναι ένας ισοπεδωτικος Γ Παγκοσμιος Πόλεμος που θα εκμηδενίσει τα διαβολικά σχέδια, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα.

Είναι αμαρτία να εύχεσαι να γίνει πόλεμος, αλλά όπως είπε και ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

πηγή 

ΔΙΠΛΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, ΑΛΛΑ ΟΛΟΙ ΑΘΩΩΘΗΚΑΝ!

Στις 9 Ιουλίου 2026, το Ανώτατο Δικαστήριο του Πακιστάν αθώωσε τρεις καταδικασμένους σε θάνατο για το λιντσάρισμα του ζευγαριού Χριστιανών Shama Bibi και Shahzad Masih, το 2014 από έναν μανιασμένο μουσουλμανικό όχλο 100 ατόμων.

Με αυτήν την ετυμηγορία, το ανώτατο δικαστήριο εξάλειψε τις τελευταίες εναπομείνασες καταδίκες στην υπόθεση, χωρίς να αφήνει κανέναν καταδικασμένο σε μία από τις πιο ειδεχθείς πράξες βίας κατά χριστιανών στο Πακιστάν.
Στις 4 Νοεμβρίου 2014, ο μουσουλμανικός όχλος σκότωσε τον Shahzad Masih και την έγκυο γυναίκα του, Shama Bibi, στο Kot Radha Kishan, μια πόλη στην περιοχή Kasur της επαρχίας Παντζάμπ. Το ζευγάρι, και οι δύο εργάτες σε καμίνι τούβλων και γονείς τριών μικρών παιδιών, αντιμετώπισε ψευδείς κατηγορίες για βεβήλωση σελίδων του Κορανίου, αφού η Shama φέρεται να έκαψε προσωπικά αντικείμενα του αποβιώσαντος πεθερού της. Οι φήμες εξαπλώθηκαν γρήγορα στην περιοχή και τα μεγάφωνα των τοπικών τζαμιών ενίσχυσαν τους ισχυρισμούς για βλασφημία, προτρέποντας τους πιστούς να πάνε στο καμίνι των τούβλων όπου εργαζόταν το ζευγάρι για να τους λιντσάρουν.

Πάνω από 100 αφιονισμένοι ισλαμιστές έσυραν βίαια το ζευγάρι και τους ξυλοκόπησαν ανελέητα, χωρίς να δείξει κανένα σημάδι συμπόνιας για την έγκυο γυναίκα, παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις της. Στη συνέχεια τους έριξαν στο καμίνι των τούβλων, καίγοντας και τους δύο ζωντανούς.

«καί ἐπικάλεσαί με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου, καί ἐξελοῦμαί σε, καί δοξάσεις με...»

«καὶ ἐπικάλεσαί με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου, καὶ ἐξελοῦμαί σε, καὶ δοξάσεις με...»(Ψαλμ.49,15)

Όταν μαζί με τις βάσεις καταρρέουν και τα θεμέλια ενός Έθνους...

Το 2026 οι αριθμοί μίλησαν από μόνοι τους.

Στη Θεολογία του ΑΠΘ, με βάση εισαγωγής 8.975, 118 από τις 148 θέσεις έμειναν κενές. Δηλαδή σχεδόν 8 στις 10.
Στην Κοινωνική Θεολογία του ΑΠΘ, με βάση 9.005, 123 από τις 146 θέσεις δεν καλύφθηκαν.
Στο Τμήμα Ιερατικών Σπουδών Ηρακλείου, από τις 40 διαθέσιμες θέσεις δεν καλύφθηκε ούτε μια.
Στις Φιλολογικές Σχολές, η εικόνα είναι εξίσου απογοητευτική. Η Φιλολογία Αθηνών διαμορφώθηκε στις 11.160 μονάδες, ενώ σχολές όπως της Καλαμάτας έπεσαν στις 8.730.
Στις Στρατιωτικές Σχολές, η ΣΜΥ είχε βάση 9.580, η ΣΜΥΝ 9.250, ενώ ακόμη και η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (Όπλα) διαμορφώθηκε στις 12.990 μονάδες.
Αυτά δεν είναι απλώς στατιστικά στοιχεία. Είναι η αποτύπωση μιας βαθύτερης πραγματικότητας.
Κάποτε όχι και τόσο μακριά πριν λίγες δεκαετίες οι Θεολογικές, οι Φιλολογικές και οι Στρατιωτικές Σχολές αποτελούσαν τον κορμό του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας. Από αυτές αποφοιτούσαν οι δάσκαλοι που διαφύλασσαν τη γλώσσα και την ιστορική μνήμη, οι θεολόγοι που υπηρετούσαν την πνευματική παράδοση του τόπου και οι αξιωματικοί που αναλάμβαναν την ευθύνη της εθνικής άμυνας.

Το δαιμόνιο φοβάται το πετραχήλι του παπα-Τύχωνα

Σε μια ομιλία του ηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Γέροντος Αιμιλιανού, την Μ. Τεσσαρακοστή του 1987, στον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης, είχε συμβεί το εξής περιστατικό. 

 Ήταν μια γυναίκα δαιμονισμένη και στο τέλος της ομιλίας του Γέροντα άκουσα να βγάζει δαιμονικές κραυγές και να σπαρταρά από το δαιμόνιο. Ποτέ μου δεν είχα δει τέτοιο φαινόμενο. Κάθισα απέναντι και συλλογιζόμενος παρακολουθούσα πως το δαιμόνιο ταλαιπωρεί τους ανθρώπους. Ήταν και άλλοι πολλοί καθώς και ο πρωτοσύγκελος της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης, ο οποίος με πολύ πόνο προς το πλάσμα του Θεού πρόσφερε τις ταπεινές ευχές του, όπως ο παντοδύναμος Θεός λυπηθεί το πλάσμα του και δείξει το έλεος του και απαλλαγεί από τη μάστιγα του δαίμονος.

  Όταν ήλθε η δική μου σειρά, την πλησίασα και την σταύρωσα με τον Τίμιο Σταυρό, παρακινώντας την να κάνει, τον σταυρό της, μα ήταν αδύνατον, αλλά ούτε μπορούσε να πει πως ο σταυρός είχε τίμιο ξύλο. Έλεγε πως αν το ομολογούσε θα την πνίξει το δαιμόνιο. Εγώ είχα καταλάβει πως το δαιμόνιο είχε πιαστεί στα δίχτυα, δεν έπαψα όμως να επικαλούμαι το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Για μια στιγμή είχα κουραστεί και είχε περάσει και η ώρα. Ήταν πλέον πέραν της δωδεκάτης νυκτός. Η εκκλησία έπρεπε να είχε κλείσει. Το προηγούμενο βράδυ είχε δει τον παπα Τύχωνα τον πνευματικό μου, που σε πολλές περιπτώσεις τον βλέπω, άλλοτε να με συμβουλεύει και άλλοτε να με παρηγορεί, όπως όταν στη ζωή και αισθανόμουν ανάπαυση και αγαλλίασει θωρώντας την αγγελική του μορφή. Εκείνη τη στιγμή έρχεται ξανά στο νου μου και λέγω στη δαιμονισμένη:

-Θα πάω στο σπίτι μου και από εκεί θα σε πολεμήσω και ξέρεις με ποιον.
-Ναι, με το πανί του παπα Τύχωνα, δηλαδή με το πετραχήλι του

Δεν πρόλαβε να τελειώσει και το δαιμόνιο την έριξε κάτω, μπροστά στη λάρνακα του Αγίου Δημητρίου. Τότε της λέγω να πει το δαιμόνιο πως είναι βδέλυγμα. Το επαναλάμβανα πολλές φορές και μόλις έβγαλε τη λέξη βδέλυγμα την άφησε ελεύθερη. Από εκεί που ήταν ταραγμένη και αφρισμένη έγινε ήρεμη και σώφρων. Ευχαρίστησε τον άγιο Δημήτριο και από εμάς ζήτησε να την μνημονεύουμε και μαζί με το σύζυγο της πήγε στο σπίτι της.

πηγή

«Ν‘ αγαπήσεις τον Χριστό μας, όπως Τον αγάπησε η Μαρία η Μαγδαληνή.

Όσιος Ιερώνυμος της Αιγίνης 

 «Ν‘ αγαπήσεις τον Χριστό μας, όπως Τον αγάπησαν οι Άγιοι, οι μάρτυρες και ακόμη πιο πολύ, όπως η Μαρία η Μαγδαληνή.

 «Πού έβαλαν τον Κύριο μου;» είπε με πόνο.

 Κλαίγω όταν το διαβάζω αυτό, γιατί καταλαβαίνω πώς θα το είπε. Αλλά άκουσε μετά την γλυκεία φωνή: «Μαρία»…

Από το βιβλίο της Σωτηρίας Νούση, ''Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αίγινας'' (1883-1966)

«Κοκοβούνι Φενεού – Ο Γολγοθάς των Αθώων», του Κωνσταντίνου Καπέλλου

Βιβλιοκρισία από τον Δρ Δημήτριο Ν. Γκέλη

Στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στον Φενεό της ορεινής Κορινθίας, τελείται κάθε χρόνο μνημόσυνο για τις ψυχές των μοναχών της Μονής και των εκατοντάδων χωρικών και πολιτών που σφαγιάστηκαν από τους αντάρτες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ τον Ιούλιο του 1944, με τα πτώματά τους να ρίχνονται στο βάραθρο του Φενεού. Το μνημόσυνο τελείται ανελλιπώς από συγγενείς των σφαγιασθέντων, τους οποίους εκπροσωπεί ο Σπύρος Φράγκος από την Αργολίδα.

Στο Μοναστήρι διατίθεται δωρεάν η Β΄ έκδοση (2026) του βιβλίου του Κωνσταντίνου Καπέλλου με τίτλο «Κοκοβούνι Φενεού – Ο Γολγοθάς των Αθώων».
Πρόκειται για αυτοέκδοση του συγγραφέα, ο οποίος περιγράφει τα γεγονότα που έζησε ως παιδί που έχασε σχεδόν όλη του την οικογένεια. Το έργο, εικονογραφημένο, εκτείνεται σε 448 σελίδες και συνιστά ένα οδυνηρό χρονικό μνήμης. Η ιστορία συντίθεται από τη συρραφή μικροϊστοριών που καταθέτουν αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων. Ο Κωνσταντίνος Καπέλλος αφιερώνει το βιβλίο του στη μνήμη των αδικοσφαγμένων γονέων του, των αδελφών του Δημητρίου (δασκάλου), Γρηγορίου (δικηγόρου), Αθανασίου (ανθυπιάτρου) και των λοιπών Ελλήνων αδελφών μας, που δολοφονήθηκαν από στυγνούς δράστες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ.

Σωροί από σκελετούς στο βάραθρο του Φενεού/πηγή

Με τεκμηριωμένες λεπτομέρειες περιγράφει τα γεγονότα και τους πρωταγωνιστές των σφαγών. Οι άνθρωποι που σφαγιάστηκαν στο Κοκοβούνι του Φενεού δεν ανήκαν σε κάποια κομματική παράταξη. Οι κομμουνιστές τούς κατηγόρησαν ως δοσίλογους και αντιδραστικούς — άδικες και σκόπιμες κατηγορίες. Πώς ήταν δυνατόν να είναι δοσίλογοι άνθρωποι που ζούσαν σε χωριά όπου δεν πάτησαν οι κατακτητές, ούτε φιλοξενούσαν κατακτητές;

Κατηγορήθηκαν ως αντιδραστικοί όσοι υπερασπίστηκαν τα ιερά και τα όσια των Ελλήνων, δεδομένου ότι οι κομμουνιστές ήταν άθεοι και άθρησκοι. Κατηγορήθηκαν επίσης επειδή αρνήθηκαν να παραδώσουν τα παιδιά τους για κατάταξη στον ΕΛΑΣ. Γι' αυτό έπρεπε να δολοφονηθούν. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και έξι από τους οκτώ μοναχούς του Μοναστηριού.

Η παρέλευση του χρόνου βοηθά στη λήθη των δυσάρεστων γεγονότων. Όμως αυτοί που δεν μπορούν να ξεχάσουν είναι οι συγγενείς των σφαγμένων, τους οποίους οι απαίσιοι φονιάδες των συμμοριτών του ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ στέρησαν τα προσφιλή τους πρόσωπα. Είναι τα παιδιά εκείνων που ποτέ δεν είδαν τη μάνα τους να βγάζει τα μαύρα ρούχα. Είναι εκείνοι που ποτέ δεν είπαν τη λέξη «πατέρας». Είναι εκείνοι που ποτέ δεν φώναξαν την πιο γλυκιά λέξη, «Μάνα». Είναι εκείνοι που δεν ένιωσαν το χάδι και την αγάπη του παππού και της γιαγιάς. Είναι εκείνοι που δεν ξανάδαν αδελφούς και αδελφές, ούτε έπαιξαν μαζί τους. Είναι εκείνοι που μέχρι το τέλος της ζωής τους θα βασανίζονται από ένα τεράστιο «γιατί». Είναι εκείνοι που ποτέ δεν μπόρεσαν να επουλώσουν τις πληγές που άλλοι ομοεθνείς, στυγεροί δολοφόνοι, τους προξένησαν. Είναι εκείνοι που ποτέ δεν μπόρεσαν να κλάψουν πάνω στο άψυχο σώμα των δικών τους.

22 Ιουλίου 1902: Η άφιξη και η ενθρόνιση του Αγίου Χρυσοστόμου στη Δράμα.

Ο Άγιος Χρυσόστομος ως πρώτο μέλημά του έθεσε την ενίσχυση της Ελληνικής Κοινότητας, των φιλεκπαιδευτικών σωματείων και των Ελληνικών σχολείων. Με πρωτοβουλία του ανεγέρθηκε πληθώρα ελληνικών σχολείων όπως το καλλιμάρμαρο Γυμνάσιο Αρρένων Δράμας με σχήμα κάτοψης Ε, συμβολίζοντας τη λέξη Ελλάδα και Ελευθερία. 

Επίσης, με ενέργειες του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσοστόμου κτίσθηκαν τα Εκπαιδευτήρια Δράμας το 1907. Το κτίριο θεμελιώθηκε το 1907 και οι εργασίες περατώθηκαν το 1909, κατά τη δεύτερη περίοδο αρχιερατείας του Χρυσοστόμου στη Δράμα, έπειτα από πολλές διακοπές και παρεμβάσεις από την οθωμανική διοίκηση. Η δαπάνη ανέγερσης καλύφθηκε από την οικογένεια Μελά, από προαιρετικές εισφορές των κατοίκων της Δράμας, αλλά και από ενοίκια της ακίνητης περιουσίας της μητρόπολης Δράμας, ενώ στην ανέγερση βοήθησαν τεχνίτες της περιοχής. Στο κτίριο, με σχήμα κάτοψης Π με σαφή αναφορά στη λέξη Πατρίδα, στεγαζόταν παρθεναγωγείο και αρρεναγωγείο.

Ταυτόχρονα ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος πραγματοποιούσε περιοδείες στις ελληνικές κοινότητες που δέχονταν τη βουλγαρική πίεση και προπαγάνδα, όπως η Προσοτσάνη και ο Βώλακας. Οι Βούλγαροι επιχειρούσαν συστηματικά με απειλές, βιαιότητες και δολοφονίες να εξαναγκάσουν τους Έλληνες να προσχωρήσουν στη βουλγαρική Εξαρχία. Και αυτό γιατί η Εκκλησιαστική ενσωμάτωση των κατοίκων μιας περιοχής ήταν ο πρόδρομος της εδαφικής προσάρτησής της, όταν αργότερα θα διαλυόταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Κατά την περίοδο της αρχιερατείας του αντιμετώπισε τις τρομοκρατικές ενέργειες του βουλγαρικού κομιτάτου καθώς και την τότε ρουμανική προπαγάνδα και ανέπτυξε έξοχη εθνική δράση, συγκρατώντας τους πεπλανημένους, ενθουσιάζοντας τους λιγόψυχους και αναλαμβάνοντας ο ίδιος τη διεύθυνση του Αγώνα κατά των Βουλγάρων κομιτατζίδων. 

Τα κελιά της Μονής Χοζεβα

Μία πανοραμική φωτογραφία των κελιών της Μονής Χοζεβα.Στα αριστερά βλέπουμε το κελί της Αγίας Άννας απ'όπου έφυγαν οι μοναχοί που θεμελιώσαν την Σκήτη της Αγίας Άννας στο Άγιον Όρος
Στα δεξιά βλέπουμε το κελί του Αγίου Ιωάννη του Χοζεβίτου

 

Σε αυτήν την φωτογραφία μπορούμε να παρατηρήσουμε τον τάφο όπου θάφτηκε το 1960.Τον Οκτώβριο του 1979, κατόπιν θαυμαστών σημείων, το Σκήνος του ευρέθη άφθορο υπό του Ηγουμένου της Μονής Χοζεβά, μακαριστού Αρχιμανδρίτου π. Αμφιλοχίου. Από το πάνω επίπεδο μέχρι κάτω τό ύψος είναι γύρω στα τέσσερα μέτρα όπου και ανέβαιναν με σχοινιά που πέταγαν από πάνω

πηγή

Η Πάνσεπτος Τίμια κάρα της Οσίας Πελαγίας της Τηνίας

Η Πάνσεπτος Τίμια κάρα της Οσίας Πελαγίας της Τηνίας φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κεχροβουνίου στην Τήνο.Η μνήμη της τιμάται στις 23 Ιουλίου

Τι γράφουμε άραγε στα χαρτιά της μνημόνευσης;

Καταρχήν τα χαρτιά της μνημόνευσης έχουν πλέον μια απίστευτη ποικιλία…
Όμως από τα στολισμένα με εκκλησιαστικά διάκοσμα και εικόνες μέχρι το απλό χαρτί τετραδίου,κι από εκείνα με τα γράμματα καλλιγραφίαςμέχρι τα άλλα που' ναι τόσο δυσανάγνωστα(σαν συνταγή γιατρού)όλα μα όλα έχουν κάτι κοινό,
τον πόνο που κουβαλάνε αλλά και την τόση αγωνία μαζί με την ελπίδα….

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχει σημασία η διάθεση που κινεί το χέρι μας για να γράψει…
Βλέπεις άλλοτε το κινεί η ανάγκη μα άλλοτε η συνήθεια….Κι άλλοτε βέβαια τίποτα….Να το πούμε κι αυτό….
Ειδικά στα μνημόσυνα, υπάρχουν φορές, που η οικογένεια θα φέρει μεν τα της λειτουργίας αλλά αφού είναι γνωστό το όνομα του κεκοιμημένου δεν θα δώσει κανένα χαρτί μνημόνευσης!
Και όχι δεν είναι θέμα ελλιπούς κατήχησης (έχει γίνει κι αυτό καραμέλα
δικαιολόγησης της αμέλειας).
Είναι λίγοι αυτοί που δεν τα γνωρίζουν αυτά.
Ενώ τους λέμε αυτό που έλεγε ο Αγ. Παΐσιος

Η αυταπάρνηση την οποία εμπνέει η μνήμη του θανάτου αποβαίνει η καταλληλότερη προϋπόθεση για πύρινη προσευχή...

[....]Η μνήμη του θανάτου ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον φόβο του θανάτου και τον εισάγει στην προοπτική της αγάπης του Θεού. Ο θάνατος που επήλθε ως συνέπεια της αμαρτίας προμνηστεύεται τώρα τη Ζωή. Η μνήμη του θέτει με τόσο απόλυτο και καθοριστικό τρόπο την υπεροχή της αιωνιότητας έναντι των κτιστών, ώστε, και αν ακόμη ο πειραστής του υποσχόταν αιώνες επίγειας ευδαιμονίας και επιτυχίας, ο πιστός θα προτιμούσε τα στίγματα του Σταυρού, με τον οποίο ήλθε στον κόσμο η αληθινή χαρά και η αιώνια σωτηρία.

Με τη μνήμη του θανάτου προβάλλεται η θεία αιωνιότητα, αλλά στην αρνητική της όψη. Το φαινόμενο, ωστόσο, αυτό δεν είναι ψυχολογικό αλλά πνευματικό και προσκομίζει γνώση πνευματικής φύσεως. Μυσταγωγεί ταυτόχρονα σε διπλή γνώση και σε διπλή θεωρία. Καθιστά την καρδιά πεδίο πάλης, η οποία διαδραματίζεται σε δύο επίπεδα: Από τη μία βεβαιώνει τον άνθρωπο για την ύπαρξη του αληθινού Θεού και τη σωτηριώδη Του δύναμη, ενώ από την άλλη διεγείρει τη φρικτή αίσθηση της μηδαμινότητάς του αλλά και τον απερίγραπτο φόβο για το ενδεχόμενο της αιώνιας απώλειάς του.

Η αποκάλυψη της αιωνιότητας, έστω και στην αρνητική της μορφή, είναι συνάντηση του Ζώντος Θεού με τον άνθρωπο. Ως ένα σημείο φθάνουν στον άνθρωπο τα τέλη των αιώνων. Ενώ αισθάνεται τον θάνατό του ως απειλή αφανισμού κάθε ζωής, δέχεται ταυτόχρονα την κλήση να αναχθεί σε απείρως ανώτερη μορφή υπάρξεως.

 Διαμένοντας στη μνήμη θανάτου ο άνθρωπος βιώνει με το πνεύμα του τον άδη της απουσίας του Θεού. Αναζητώντας με αγωνία διέξοδο από την κατάσταση αυτή αποσπάται από κάθε εμπαθή προσκόλληση στον ορατό κόσμο και παραδίδεται με ισχυρότερο πόθο προς τον Θεό. Τότε με αυθεντικό τρόπο νικώνται τα πάθη και αυτή ακόμη η επιθυμία της ίδιας της πρόσκαιρης ζωής. Η αυταπάρνηση την οποία εμπνέει η μνήμη του θανάτου αποβαίνει η καταλληλότερη προϋπόθεση για πύρινη προσευχή, που αναγεννά πλήρως τον άνθρωπο και συνάπτει το πνεύμα του με τον αιώνιο Θεό[....]

Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου, «Ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος», εκδ. Ι. Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας. 2012,

Ολόκληρο ΕΔΩ

«Εκεί όπου ακόμη ψιθυρίζουν οι πέτρες…»

Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν αποτυπώνουν απλώς μια εικόνα. Διασώζουν έναν ολόκληρο κόσμο!
Η σπάνια αυτή φωτογραφία, που χρονολογείται περίπου στα τέλη του 19ου αιώνα, μας μεταφέρει στον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία, στις ιστορικές Καμάρες της Σμύρνης! Έναν ναό που ανεγέρθηκε το έτος 1846, δίπλα στην κοιλάδα της Αγίας Άννας και στο Ρωμαϊκό Υδραγωγείο.

Κάθε χρόνο, την ημέρα της εορτής του Προφήτη Ηλία, χιλιάδες Έλληνες της Ιωνίας ανηφόριζαν προς το προσκύνημα για να ανάψουν ένα κερί και να ζητήσουν την ευλογία του Προφήτη!

Στον προθάλαμο του ναού διακρίνονται δύο ανθρώπινες μορφές: ένας ιερέας και, πιθανότατα, ένα μέλος του εκκλησιαστικού συμβουλίου. Άνθρωποι άγνωστοι σήμερα, αλλά αιώνιοι μέσα σε αυτή τη μοναδική φωτογραφία!

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΑΘΗΝΑ – ΠΑΓΚΡΑΤΙ 1944).

 Στην φωτογραφία διακρίνεται ο ιερέας Χαραλαμπόπουλος Παναγιώτης ο οποίος γεννήθηκε στην Αναστάσοβα (σημερινή Ανάσταση) των Καλαβρύτων το 1907, και ο οποίος στην Κατοχή χειροτονήθηκε Ιερέας και εφημέρευσε στο χωριό του για ενάμιση χρόνο, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

 Κατά την περίοδο της κατοχής ήρθε σε σύγκρουση με τον τοπικό ΕΑΜ\ΕΛΑΣ καθώς καταδίκαζε δημόσια με πύρινα λόγια στα κηρύγματά του για τα εγκλήματα που διέπρατταν οι κομμουνιστές κατά της τοπικής κοινωνίας, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί από τους τοπικούς κομμουνιστές ως ‘’αντιδραστικός’’, και να δεχτεί απειλές για την ζωή του. Έτσι η τοπική Μητρόπολη το 1944 τον μετέθεσε-φυγάδευσε στην Αθήνα όπου και εφημέρευσε στο Παγκράτι υπαγόμενος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

 Παρά την μετακίνησή του στην Αθήνα, το ΕΑΜ\ΕΛΑΣ Καλαβρύτων ενημέρωσε τους συντρόφους τους στο Παγκράτι για το ποιόν του ιερέα, και έτσι στις 19 Ιουλίου 1944, αν και ακόμη η Αθήνα ήταν υπό Γερμανική κατοχή, ανενόχλητοι οι κομμουνιστές της ΟΠΛΑ συνέλαβαν τον π. Παναγιώτη, και όπως είναι γνωστό από την ιστορία και από τα γεγονότα που ακολούθησαν στα Δεκεμβριανά του 1944, το Παγκράτι υπήρξε βασικό προπύργιο του ΕΑΜ\ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της ΟΠΛΑ.

 Ο ιερέας μεταφέρθηκε βιαίως στην περιοχή του άλσους Παγκρατίου, (ΠΡΟΣΟΧΗ) και εδώ ξεκινάνε τα μαρτυρικά και απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστη ο ιερέας.

Τρεις φορές τον κρέμασαν από το δέντρο, αλλά και τις τρεις φορές έσπασε το σκοινί. Εξαγριωμένοι οι βασανιστές του που ‘’κάποιος’’ τον προστάτευε, του έβγαλαν τα μάτια και τα δόντια, του έγδαραν το πρόσωπο για να του βγάλουν την γενειάδα, και στο τέλος τον σκότωσαν τρυπώντας τον με ξιφολόγχη. Για τρεις ημέρες οι εγκληματίες δεν άφησαν κανέναν να τον πλησιάσει από τους ενορίτες του για να τον θάψουν, παρά την τέταρτη ημέρα έδωσαν την άδεια να τον μαζέψουν, και τελικά να θάψουν το ιερό του λείψανο του.

 (Πηγή: Βοβολίνη Κωνσταντίνου Α., Η Εκκλησία εις τον αγώνα της ελευθερίας (1453 – 1953), Εκδότης Παναγιώτης Αθ. Κλεισιούνης, Αθήναι 1952)

Όσοι κυνηγάνε το χρήμα δεν συγκινούνται με τίποτα...

πηγή

Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του - ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα - αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα - σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:
«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

Που ακριβώς είδατε πάτερ να εγκαταλείπει ο λαός την Εκκλησία; Διότι εμείς παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο: τα εκκλησιάσματα να πυκνώνουν και μάλιστα να προσελκύουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο. Εκτός και αν εννοείτε τους ναούς σε περιοχές που μαστίζονται από τη δημογραφική κρίση, οπότε η αιτία της ερήμωσης είναι άλλη.

Εμείς βλέπουμε ότι στις προσκυνήσεις ιερών εικόνων και στις ιερές πανηγύρεις γίνεται το αδιαχώρητο. Η σειρά του (καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Παϊσίου έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η ταινία του (επίσης καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Νεκταρίου προσέγγισε τα 400.000 εισιτήρια εν μέσω πανδημίας, κατατασσόμενη στις κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του 21ου αιώνα.